Het was mij een waar genoegen…

Het was mij een waar genoegen, maar vanaf nu ben ik weer THUIS.

Het Magische Weblog

Jawel, op mysterieuze wijze waren ze ineens allemaal terug: al mijn posts… Dus vooral ook die van januari tot juni 2008! En nu zijn ze weer te lezen in de archieven! Wat wil u nog meer? Dat de vreemde tekens niet door vraagtekentjes worden vervangen in die archiefposts? Já zeg… Ik kan niet alles!

Ik ga binnenkort iets doen met ditisstefan.nl, ik ben nog een beetje aan het uitwerken wat precies, maar het gaat helemaal goedkomen… Het weblog gaat natuurlijk gewoon door .

1… eh… 2… eh… 3… eh … eh…

Tsja, als je een liedje schrijft dat 1, 2, 3, 4 heet, dan ligt het in de lijn der verwachting dat je door een kinderprogramma wordt gevraagd om het liedje te komen zingen.

Zie hier Feists hit uit 2007 in de originele, kleurrijke clip:

En hier ziet u de educatieve versie (met educatievere tekst)… U houdt toch ook van tellen?

Overigens trok ook dit nieuwsbericht van Paste Magazine mijn aandacht… Enkele hoogtepunten uit Feist sued by Seven and Eight (om de hilariteit te snappen moet je wel even de originele versie van het nummer beluisteren):

Newswire—Attorneys representing two co-plaintiffs, Seven and Eight, filed suit against singer Leslie Feist (stagename Feist) yesterday in Circuit Court.

The suit comes nearly one year after the release of Feist’s full length album, The Reminder, which graced many music critics’ “Best of 2007” lists. Although also a member of Canadian rock band Broken Social Scene, Feist is best known for her highest selling song, “1 2 3 4,” which was featured in an Apple iTunes commercial in the summer of 2007. It is this song that sparked the lawsuit from Seven and Eight, as well as an injunction to stop the song from being played in public places and on the radio.

A representative for Eight told journalists outside the courtroom, “Thanks to this song, anyone who has a radio or television set knows about One, Two, Three, Four, Five, Six, Nine and Ten. What about my client? This is a blatant case of discrimination in order to profit off of some contrived line-verse form.”

(…)

Eight filed a similar suit in 2002 against pop punk singer Avril Lavigne, in the wake of her single, “Sk8er Boi,” which peaked at the #10 spot on the Billboard Top 100 chart. The suit called for back payment of royalties from the song. The court ultimately ruled in favor of Eight, citing that Lavigne’s lack of creativity was no excuse for exploiting innocent numbers. Lavigne was also issued a court order to complete 30 hours of elementary-school spelling lessons.

Given their combined histories and the expertise of their legal teams, it seems the two might combine for a formidable opponent in this new case. Seven and Eight are seeking unknown damages, though legal experts suspect the awards could range from seven to eight figures, out of respect for the plaintiffs.

Tijd voor vakantie

De zomer is niet meer wat ie ooit was… Vroeger kon je gewoon 1 juli al uitgerust zijn, zo vroeg begon je vakantie… Nu ben ik twee weken verder en moet ik nog steeds deadlines halen. En dat komt vast ook een beetje omdat ik, toen het goed weer was, wel een beetje vakantie wilde vieren, maar is dat dan verboden? Mijn laatste zomer als bachelor- én masterstudent, is tot nu toe vrij deprimerend. Hoewel ik wel het idee heb dat er nu schot in de zaak begint te komen, ben ik in ieder geval de komende week nog even zoet. Laat dat mooie weer nog maar even wegblijven dus…

Disneyavond

De afgelopen week was niet bijzonder boeiend: overdag zat ik het grootste deel van de tijd in UB. Regelmatig gepijnigd door een griepachtig gevoel en/of hoofdpijn, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen, dat de vakantie wat mij betreft nu wel mag beginnen. Dinsdagavond viel er echter wel degelijk wat te genieten. Een extreem geslaagde Disneyavond… De derde avond was misschien wel de leukste tot nu toe. We waren met een man of tien en de (deels door mij gebakken) pannenkoeken vooraf waren erg lekker. De Walt Disney Classics die we deze avond hadden uitgekozen waren Jungle Book en Alladin (‘Een Oosterse Naaaaaaaaaaaa-a-aaaaaaaaaacht en een Oosterse daaaaaaaaa-a-aaaaag’). Twee hilarische films, die voor alle leeftijden leuk blijven.

(De donderdag vóór de Disneyavond was ik trouwens met Ellen en Maarten naar Indiana Jones geweest. Jawel, die draait nog. En ik denk dat ik een heleboel mensen napraat als ik zeg dat de film erg geslaagd is, maar dat het einde zo over de top is, dat zelfs de allergrootste Idiana Fans moeten toegeven dat het een tandje minder had gemogen. De climax van de film zelf is niet eens het probleem, vooral de ‘oplossing’: het wegvagen van de beschaving, is very unlikely. En natuurlijk is de hele film dat, maar die profiteerde nog van de zelfspot en andersoortige grapjes. Ondanks het mindere einde, heb ik toch een leuke avond gehad.)

Vierdaagsefeesten

Boffen wij even… In Nijmegen zijn gisteravond de Vierdaagsefeesten begonnen! Hoewel ik me bij zulke evenementen vaak voel alsof ik in de verkeerde eeuw ben geboren, was gisteravond toch een leuke eerste avond… Voor nu wil ik graag twee acts eruit lichten.

Stevie Ann

Stevie Ann (Waalkade)

Tsja, een curieuze act om te programmeren op een vrij ‘drukke’ tijd (half 10). Het valt niet te ontkennen dat Stevie Ann een zeker charisma heeft en een bijzonder goede stem waarmee ze verrassend uit de hoek kan komen, maar het grootste deel van het publiek leek toch echt naar de Waalkade te zijn gekomen om te dansen, feesten en zingen. En daar lenen Stevie Anns mooie liedjes zich nu eenmaal niet echt voor. Zonde, want het geluid was bijzonder goed afgesteld (vele malen beter dan bij Claw Boys Claw later op de avond). Begrijp me trouwens niet verkeerd: Stevie en band deden wel degelijk een poging om flink te rocken (en af en toe met succes), maar die stevigere nummers waren lang niet allemaal even bekend als ‘vlaag van herkenning gonst door het publiek’ The Poetry man. Het feit dat het nog niet donker was toen de set begon en dat het best koud was, hielpen de sfeer ook niet. Gelukkig voor Stevie waren er ook een aantal echte fans op haar set afgekomen die, ieder lied woord voor woord meezongen, in gevecht met de fotografen met telelenzen op de voorste rij. En ik sluit niet uit dat ze er met de leuke uitvoeringen van Wait Up For Me en Get Away een paar heeft bijgewonnen.

Nick & Simon
Jawel, ik dacht met mijn domme kop dat ze om 18:00 uur al zouden gaan optreden. Dan laat maar, ik wil wel op een fatsoenlijk tijdstip kunnen eten… Ik ga niet mijn hele dag omgooien… Maar toen ik na Stevie Ann bij het Nijmegen House aankwam, bleken ze net halverwege hun set te zijn. Dan pakken we ze maar gelijk mee. In het Nijmegen House, een oversized tent met een wat mij betreft verachtelijke naam, was het twintig graden warmer en ruim twee keer zo druk. Door het principe van zes verschillende ingangen waarvan twee dicht bij het podium, was het mogelijk om een plek met redelijk goed zicht op het podium te verwerven, waardoor ik nu in staat ben enkele observaties te doen.

• Nick en Simon kunnen erg goed zingen. Je kunt veel zeggen, maar niet dat ze niet kunnen zingen.
• De Soldaat mag dan vet actueel zijn, het is tevens het meest smakeloze nummer uit het oeuvre van het duo. Een extreem vrolijke begeleidingsband en een (waarschijnlijk) zielig(e) (bedoelde) tekst (die overigens lichtjes riekt naar het luisteren naar Phil Collins (’s Avonds voor het slapen gaan, kijkt zij naar dezelfde maan versus If we choose a time we can catch the moon, I’ll see you there (…) From whenever it is, from wherever you are (…) Are you looking at the same moon uit The Same Moon – en zeg nu niet dat niemand dat nummer kent, want twaalf jaar na dato staat de versie met Laura Pausini nog steeds op high rotation in de Albert Heijn).
• We kregen een encore: Rosanne… Voor de tweede keer.
• Nick & Simon trekken grofweg vijf soorten publiek:
  - Gillende tienermeisjes (40%).
  - Liefhebbers van het levenslied (35%).
  - Geïnteresseerden (zij die geen fan zijn, maar zo’n concert een keer – of twee – willen meemaken) (10%).
  - Kleine kinderen die op de schouders van hun ouders – type verloederende veertiger – worden meegesleurd en op die manier worden geïndoctrineerd met een slechte muzieksmaak (10%).
  - Randdebielen (soms kennen ze de tekst, maar over het algemeen komen ze gewoon lallend voor je staan om mensen in de categorie ‘geïnteresseerden’ alle hoop in de goedheid van de mens te doen verliezen). (5%).
• Sommige teksten zijn écht slecht: Vraag jij je ook wel eens af of dit terug komt, toen jij hier elke dag ’s avonds voor m’n deur stond. De dingen gaan heel even niet volgens plan (Herwinnen).
• Hoe grappig is een grapje als het veertien keer gemaakt wordt? Alleen al in het tweede deel van de set stopt onze Simon met zingen voor een zin als als ‘Ik wil zekerheid dat ik bij jou ben vannacht’, om vervolgens met ‘dankjewel’ het zogenaamde compliment van het publiek in ontvangst te nemen. Eerste keer: grappig. Tweede keer: een beetje grappig. Derde keer…
• Het trucje dat Nick & Simon in de clip van Rosanne doen (het stoppen met gitaar spelen en dat de muziek gewoon doorgaat – zie 41 seconden in de clip), doen ze live ook, meerdere malen zelfs. Daarnaast opvallend dat Nick regelmatig tijdens het liedje van gitaarritme veranderde zonder dat dit enige invloed had op de muziek… Hmm, misschien kwam de begeleidingstape toch uit de draaitafel en was de gitaar niet live?
• De tienermeisjes zijn heel goed in het verzinnen van schunnige teksten op basis van elkaars namen op Rosanne, zo bleek na afloop van het concert, toen iedereen massaal het Nijmegen House verliet.

Rest mij te zeggen dat de classic disco aan het eind, op Plein ‘44, erg vermakelijk was.

Hetehit

In mijn zoektocht naar een fatsoenlijke hetehit deze zomer, deze keer een waarschijnlijkere kandidaat. Gabriella Cilmi is een zestienjarig meisje uit Australië. Daarmee is ze meteen niet de zoveelste in een reeks vrouwelijke talentjes uit Engeland. Maar net als haar Britse equivalenten heeft ze een bijzonder goede (eigenaardige) stem. In de clip Sweet About Me zien we haar op half sadistisch, half schattige wijze mannen van bijna twee keer haar leeftijd om haar vinger winden. Daarbij moet wel aangetekend worden dat alle mannen zich in een nogal oncomfortabele positie bevinden. Het zat er al een maandje of wat aan te komen, dat dit nummer een hit ging worden, maar nu is de rise in de hitlijsten dan echt begonnen (ze stuitert de top 50 binnen deze week). Het is dan ook een erg catchy nummer met gratis slow burn factor. Enfin, de clip:

If there’s lessons to be learned
I’d rather get my jamming words
In first, so

When your playing with desire
Don’t come running to my place
When it burns like fire, boy

Sweet about me
No, nothing’s sweet about me, yeah

Meer dan 10 maanden

Het duurt niet lang meer en mijn laptop is één jaar oud. Dat betekent dan ook dat ik één jaar met Windows Vista heb kunnen werken. En ik moet zeggen dat de hoeveelheid ergernissen me is meegevallen. Maar aan één ding erger ik me enorm… Al 10 maanden lang… Geen enkele update werd de moeite genomen deze hele vervelende fout te verbeteren:

Status

Het weer is beneden alle peil.
Er is (nog) niets in de stad te doen.
Het werk stapelt zich op.

Ideale voorwaarden voor een studierijke week.

En toch gaat het langzamer dan ooit… Aargh.

8 Acts, 8 Albums: Aqualung – Still Life

Vorig jaar plaatste ik zeven keer zeven mooie zinnen van bands. Dit jaar doen we het anders. In Acht acts, acht albums zal ik op alfabetische volgorde acht albums van acht verschillende acts bespreken. De albums zijn klassiekers. Niet omdat het in deze logs gaat om de beste werken van de betreffende bands, niet omdat ze op het moment van verschijnen qua populariteit piekten, niet omdat het grootse namen betreft, maar omdat ik aan die albums persoonlijk veel waarde heeft. Hier bespreek ik de albums. Ik plaats ze in de carrière van de artiest in kwestie, in mijn muziekbeleving en bespreek de plaat van begin tot eind. Hierbij ook aandacht voor mijn eigen beleving. De acht acts geef ik nu vast, de albumtitels nog niet…

Aqualung | Phil Collins | Nick Drake | Genesis | I Am Kloot | Kings of Convenience | Tom McRae | Turin Brakes

Aqualung – Still Life (2003)

Aqualing - Still Life

Ik. Jij.

Ik (m): film aan het kijken, in de laatste 10 minuten.

Jij (v): toetst een random mobiel nummer in (mijn) en vindt het ‘lachen’ om samen met je vriendinnen in een afgeschermde telefoon te hijgen.

Ik: mis net het cruciale moment van de film en ben helemaal uit de stemming.

Jij: hebt vast nog een leuke avond, want je kon je lach al nauwelijks inhouden voordat ik ophing.

Ha.

Ha.

Ha.

Ik daag je uit om nog een keer te bellen.

MM: Coldplay, Amy MacDonald en Jason Mraz

MuziekMening: nu kortere muziekrecensies (op een enkele uitzondering na) en vooral ook meer tegelijk!

Coldplay – Viva La Vida

De vierde van Coldplay is er eindelijk. Van X&Y was ik niet bepaald onder de indruk, maar toch lukte het de marketingmachine van EMI om de plaat zo te hypen dat de verwachtingen (bij mij) nog veel hoger waren dan in 2005. Viva La Vida or Death and all his Friends moet de verandering zijn voor de band. Maar de plaat moet vooral ook de definitieve bevestiging van Coldplay als goede superband zijn. Het huren van producer Brian Eno was in ieder geval een meesterzet. Op de een of andere manier klinkt de plaat daardoor juist minder U2 dan zijn voorganger. Eno opent alle schuiven, met als gevolg een veel interessanter geluid dan op X&Y. Wellicht ligt de verandering op deze plaat dan ook vooral bij de producer. Maar is dat een zwakte van de band? Ik denk het niet. Het is juist goed dat een band met verschillende producers werkt om de verschillende uitersten van het muzikale spectrum te ontdekken. Dat vind ik geen zwaktebod.

Now the sky could be blue, I don’t mind, without you it’s a waste of time | ‘Strawberry String’

Als we gaan graven in de dikke productielaag vinden we een aantal mooie liedjes die soms heel Coldplay zijn en soms wat minder. Hoogtepunten zijn Strawberry Swing (een heel lief liedje met apart geluid), 42 (van spooky pop tot stevige rock en weer terug in krap 4 minuten), de titeltrack Viva la Vida (koor, kerkklokken en toch niet bombastisch) en Reign Of Love (klein liedje, verstopt achter Lovers In Japan). Sterk punt van de plaat is dat de nummers de tijd krijgen om op te bouwen (en dat Coldplay dat niet op de standaardmanier doet). De plaat is daarmee in ieder geval heel interessant. Je moet nog steeds van Coldplay houden om deze plaat gaaf te vinden, maar als dat niet het geval was geweest, dan zou ik me pas écht zorgen gaan maken.
drie uit vijf

Amy MacDonald- This Is The Life

Het moge duidelijk zijn. Het meisje uit Schotland doet het goed in de hitlijsten. Maar kan ze ook een album volschrijven? Ach… Niet alles klinkt even origineel, maar ze heeft het in ieder geval helemaal zelf gedaan (waar veel andere vrouwelijke zangeressen hulp inroepen). Zo krijg je een CD die lekker in het gehoor ligt, maar waar je vooral niet veel meer van moet verwachten.

And they’ll meet one day, far away, And say ‘I wish I knew you, I wish I knew you before’| Mr. Rock ‘n Roll

Ik denk zelfs dat je de CD op een gegeven moment zat wordt. De hele tijd dat snelle gitaarritme met sus2/3/4 akkoorden en dan die typische stem van Amy. Ze zingt dan over beroemd zijn of over de leegheid van het bestaan. Na een middagje luisteren is het tijd voor iets anders. Maar het voordeel is dat ik de CD een week later weer opzet en er met net zoveel plezier naar luistert als de week ervoor.

De CD staat vol met hitpotentie: This Is The Life, Mr. Rock & Roll, Poison Prince, Footballer’s Wife en A Wish For Something More. Allemaal kunnen ze zo de hitlijsten in. Wat dat betreft is de vergelijking met The Kooks snel gemaakt. Soms is het allemaal zo cliché, zo standaard, dat ik door wil skippen. Maar dat doe ik dan niet. Want het zijn allemaal leuke, normale liedjes. Als Amy de geschiedenisboeken in wil gaan als legendarische singersongwriter, dan moet ze nog iets gaan doen aan haar schrijfskills (maar ze is nog jong). Maar deze zomer zal ze in ieder geval niet worden vergeten.
drie uit vijf

Jason Mraz – We Sing, We Dance, We Steal Things

Jaja, daar is ie dan, de nieuwe Mraz. Nog een zomerse plaat… Het lijkt wel zomer! Oh wacht… In ieder geval hebben we er met zijn allen lang opgewacht (we doen in ieder geval net alsof we hem allemaal al kenden). En onze Jason heeft een heuse ontwikkeling doorgemaakt sinds Mr. A-Z. Meer (en duurdere) blazers (bijvoorbeeld op Butterfly) en meer variatie qua geluid (vergelijk Live High en Make It Mine).

Are there details in the fabric, are there things that make you panic? Are your thoughts result of static cling? | ‘Details In The Fabric’

Jason Mraz heeft bovendien vrienden. Zo vinden we op deze plaat een nummer met Colbie ‘Cots’ Caillat en eentje met James Morrison. Het eerste nummer is Lucky en hoewel het zeker catchy is, is het ook net iets te zoetsappig. Dat heb ik wel vaker bij Jason, dat ik te depressief ben voor zijn liedjes, maar pure aanmaaklimonadesiroop is niets bij dit nummer. Neen, doe mij dan maar Details In The Fabric. James Morrisons (zelfde initialen als Jason Mraz, toeval?) stem is perfect voor een depressief hoopgevend nummer. Als ik mocht kiezen (en dat mag ik hier): het verrassende hoogtepunt op de CD.

Minder geslaagde nummers zijn Coyotes (heel erg commercieel geproduceerd – dit is net een tikje té) en The Dynamo Of Volition. Qua stil is dit laatste nummer een typisch Mraz rapliedje, maar het gaat me allemaal iets te snel. Daar staan dan weer erg leuke liedjes als Make It Mine (met heuse Phil Collins stijl blaaspartij) en het mooie Love For A Child, met een wonderschoon refrein. En natuurlijk, natuurlijk, staat I’m Yours er ook op. En hoewel de akoestische versie van Live High nog veel mooier is, mag deze versie er ook zijn. Deze CD ga ik nog veel luisteren in de zomer.
vier uit vijf

Vrienden: ukelele. Ukelele: vrienden.

Mischa kwam maandag terug van een jaar in Zweden en hij bracht ook nog eens een heel leuk verjaardagscadeau mee. Somewhere Over The Rainbow gaat al best aardig, maar er wacht nog veel meer op me, waaronder mijn eigen Ukulele song. I will now master great classics like ‘Happy Birthday, Dear Friend Lisa’, ‘Somewhere Over The Rainbow / What a Wonderful World’ and ofcourse my own ukulele song. In a Ukulele version I mean.