Niemand kent Stefan echt. Althans, dat denkt hij… Stefan werd veel te vroeg geboren, zo’n eenentwintig jaar terug. Hij groeide op in een plaatsje in de buurt van Roermond, maar verhuisde tijdens zijn zesde levensjaar naar Noord-Limburg. Daar maakte hij de basisschool af en voltooide hij weer zes jaar later het Atheneum.
Stefan was ooit Nederlands Kampioen bowlen (bij de junioren), maar sinds hij een keer heeft gezegd dat bowlen een sport zonder toekomst is, is hij verbannen uit de sport.
Nu is hij zo oud dat hij zelf moet gaan nadenken en dat hij dingen moet gaan doen die hij niet zo leuk vindt. Dingen die Stefan wel leuk vindt zijn het spelen van de gitaar en liedjes schrijven om op die gitaar te spelen. Stefan begon met gitaar spelen toen hij zo’n 9 a 10 jaar oud was en heeft de gitaar sindsdien niet meer neergelegd. Hij hielp zelfs zijn beste vriend Mischa het gitaar spelen onder de knie te krijgen. Een band was dan ook al snel geboren toen ontdekt werd dat er ook andere bands waren die akoestische muziek speelden. In 2002 werd zo Plain opgericht. Drie plezierige muzikale jaren volgden en begin 2005 werd de single “Blue Tree” uitgebracht om deze periode af te sluiten. Mischa ging naar Finland en Stefan aan de studie. En muziek luisteren. En muziek maken. En muziek schrijven. Toen kwamen de demo Sessions EP’s, iets wat Stefan allang wilde doen. Eenvoudige opnames van Stefan en zijn gitaar. Geen productie, geen professionele studio. Eén man, een taak, een opname. Puur en spontaan. Na twee EP’s wilde Stefan meer. Inmiddels liggen de plannen voor een album er, maar het moet nog gemaakt worden.
Als hij geen vrije tijd heeft, studeert Stefan Nederlandse Taal en Cultuur aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij heeft zijn Bachelor bijna binnen, maar is alvast begonnen met de Masterfase (Letterkunde). Daarnaast is Stefan vaak te vinden tussen de boeken, voor de TV (goede films) of in zijn bed (slapen). Stefan heeft door de jaren heen vele websites gebouwd en onderhouden.
“Er zijn vast hobbels op de weg, maar als je terugkijkt lijkt hij net geasfalteerd”
Stefan Meeuws (2007)
