Ik ga binnenkort iets doen met ditisstefan.nl, ik ben nog een beetje aan het uitwerken wat precies, maar het gaat helemaal goedkomen… Het weblog gaat natuurlijk gewoon door .

Zie hier Feists hit uit 2007 in de originele, kleurrijke clip:

En hier ziet u de educatieve versie (met educatievere tekst)… U houdt toch ook van tellen?

Overigens trok ook dit nieuwsbericht van Paste Magazine mijn aandacht… Enkele hoogtepunten uit Feist sued by Seven and Eight (om de hilariteit te snappen moet je wel even de originele versie van het nummer beluisteren):

Newswire—Attorneys representing two co-plaintiffs, Seven and Eight, filed suit against singer Leslie Feist (stagename Feist) yesterday in Circuit Court.

The suit comes nearly one year after the release of Feist’s full length album, The Reminder, which graced many music critics’ “Best of 2007” lists. Although also a member of Canadian rock band Broken Social Scene, Feist is best known for her highest selling song, “1 2 3 4,” which was featured in an Apple iTunes commercial in the summer of 2007. It is this song that sparked the lawsuit from Seven and Eight, as well as an injunction to stop the song from being played in public places and on the radio.

A representative for Eight told journalists outside the courtroom, “Thanks to this song, anyone who has a radio or television set knows about One, Two, Three, Four, Five, Six, Nine and Ten. What about my client? This is a blatant case of discrimination in order to profit off of some contrived line-verse form.”

(…)

Eight filed a similar suit in 2002 against pop punk singer Avril Lavigne, in the wake of her single, “Sk8er Boi,” which peaked at the #10 spot on the Billboard Top 100 chart. The suit called for back payment of royalties from the song. The court ultimately ruled in favor of Eight, citing that Lavigne’s lack of creativity was no excuse for exploiting innocent numbers. Lavigne was also issued a court order to complete 30 hours of elementary-school spelling lessons.

Given their combined histories and the expertise of their legal teams, it seems the two might combine for a formidable opponent in this new case. Seven and Eight are seeking unknown damages, though legal experts suspect the awards could range from seven to eight figures, out of respect for the plaintiffs.

Disneyavond

De afgelopen week was niet bijzonder boeiend: overdag zat ik het grootste deel van de tijd in UB. Regelmatig gepijnigd door een griepachtig gevoel en/of hoofdpijn, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen, dat de vakantie wat mij betreft nu wel mag beginnen. Dinsdagavond viel er echter wel degelijk wat te genieten. Een extreem geslaagde Disneyavond… De derde avond was misschien wel de leukste tot nu toe. We waren met een man of tien en de (deels door mij gebakken) pannenkoeken vooraf waren erg lekker. De Walt Disney Classics die we deze avond hadden uitgekozen waren Jungle Book en Alladin (‘Een Oosterse Naaaaaaaaaaaa-a-aaaaaaaaaacht en een Oosterse daaaaaaaaa-a-aaaaag’). Twee hilarische films, die voor alle leeftijden leuk blijven.

(De donderdag vóór de Disneyavond was ik trouwens met Ellen en Maarten naar Indiana Jones geweest. Jawel, die draait nog. En ik denk dat ik een heleboel mensen napraat als ik zeg dat de film erg geslaagd is, maar dat het einde zo over de top is, dat zelfs de allergrootste Idiana Fans moeten toegeven dat het een tandje minder had gemogen. De climax van de film zelf is niet eens het probleem, vooral de ‘oplossing’: het wegvagen van de beschaving, is very unlikely. En natuurlijk is de hele film dat, maar die profiteerde nog van de zelfspot en andersoortige grapjes. Ondanks het mindere einde, heb ik toch een leuke avond gehad.)

Vierdaagsefeesten

Boffen wij even… In Nijmegen zijn gisteravond de Vierdaagsefeesten begonnen! Hoewel ik me bij zulke evenementen vaak voel alsof ik in de verkeerde eeuw ben geboren, was gisteravond toch een leuke eerste avond… Voor nu wil ik graag twee acts eruit lichten.

Stevie Ann

Stevie Ann (Waalkade)

Tsja, een curieuze act om te programmeren op een vrij ‘drukke’ tijd (half 10). Het valt niet te ontkennen dat Stevie Ann een zeker charisma heeft en een bijzonder goede stem waarmee ze verrassend uit de hoek kan komen, maar het grootste deel van het publiek leek toch echt naar de Waalkade te zijn gekomen om te dansen, feesten en zingen. En daar lenen Stevie Anns mooie liedjes zich nu eenmaal niet echt voor. Zonde, want het geluid was bijzonder goed afgesteld (vele malen beter dan bij Claw Boys Claw later op de avond). Begrijp me trouwens niet verkeerd: Stevie en band deden wel degelijk een poging om flink te rocken (en af en toe met succes), maar die stevigere nummers waren lang niet allemaal even bekend als ‘vlaag van herkenning gonst door het publiek’ The Poetry man. Het feit dat het nog niet donker was toen de set begon en dat het best koud was, hielpen de sfeer ook niet. Gelukkig voor Stevie waren er ook een aantal echte fans op haar set afgekomen die, ieder lied woord voor woord meezongen, in gevecht met de fotografen met telelenzen op de voorste rij. En ik sluit niet uit dat ze er met de leuke uitvoeringen van Wait Up For Me en Get Away een paar heeft bijgewonnen.

Nick & Simon
Jawel, ik dacht met mijn domme kop dat ze om 18:00 uur al zouden gaan optreden. Dan laat maar, ik wil wel op een fatsoenlijk tijdstip kunnen eten… Ik ga niet mijn hele dag omgooien… Maar toen ik na Stevie Ann bij het Nijmegen House aankwam, bleken ze net halverwege hun set te zijn. Dan pakken we ze maar gelijk mee. In het Nijmegen House, een oversized tent met een wat mij betreft verachtelijke naam, was het twintig graden warmer en ruim twee keer zo druk. Door het principe van zes verschillende ingangen waarvan twee dicht bij het podium, was het mogelijk om een plek met redelijk goed zicht op het podium te verwerven, waardoor ik nu in staat ben enkele observaties te doen.

• Nick en Simon kunnen erg goed zingen. Je kunt veel zeggen, maar niet dat ze niet kunnen zingen.
• De Soldaat mag dan vet actueel zijn, het is tevens het meest smakeloze nummer uit het oeuvre van het duo. Een extreem vrolijke begeleidingsband en een (waarschijnlijk) zielig(e) (bedoelde) tekst (die overigens lichtjes riekt naar het luisteren naar Phil Collins (‘s Avonds voor het slapen gaan, kijkt zij naar dezelfde maan versus If we choose a time we can catch the moon, I’ll see you there (…) From whenever it is, from wherever you are (…) Are you looking at the same moon uit The Same Moon – en zeg nu niet dat niemand dat nummer kent, want twaalf jaar na dato staat de versie met Laura Pausini nog steeds op high rotation in de Albert Heijn).
• We kregen een encore: Rosanne… Voor de tweede keer.
• Nick & Simon trekken grofweg vijf soorten publiek:
  - Gillende tienermeisjes (40%).
  - Liefhebbers van het levenslied (35%).
  - Geïnteresseerden (zij die geen fan zijn, maar zo’n concert een keer – of twee – willen meemaken) (10%).
  - Kleine kinderen die op de schouders van hun ouders – type verloederende veertiger – worden meegesleurd en op die manier worden geïndoctrineerd met een slechte muzieksmaak (10%).
  - Randdebielen (soms kennen ze de tekst, maar over het algemeen komen ze gewoon lallend voor je staan om mensen in de categorie ‘geïnteresseerden’ alle hoop in de goedheid van de mens te doen verliezen). (5%).
• Sommige teksten zijn écht slecht: Vraag jij je ook wel eens af of dit terug komt, toen jij hier elke dag ‘s avonds voor m’n deur stond. De dingen gaan heel even niet volgens plan (Herwinnen).
• Hoe grappig is een grapje als het veertien keer gemaakt wordt? Alleen al in het tweede deel van de set stopt onze Simon met zingen voor een zin als als ‘Ik wil zekerheid dat ik bij jou ben vannacht’, om vervolgens met ‘dankjewel’ het zogenaamde compliment van het publiek in ontvangst te nemen. Eerste keer: grappig. Tweede keer: een beetje grappig. Derde keer…
• Het trucje dat Nick & Simon in de clip van Rosanne doen (het stoppen met gitaar spelen en dat de muziek gewoon doorgaat – zie 41 seconden in de clip), doen ze live ook, meerdere malen zelfs. Daarnaast opvallend dat Nick regelmatig tijdens het liedje van gitaarritme veranderde zonder dat dit enige invloed had op de muziek… Hmm, misschien kwam de begeleidingstape toch uit de draaitafel en was de gitaar niet live?
• De tienermeisjes zijn heel goed in het verzinnen van schunnige teksten op basis van elkaars namen op Rosanne, zo bleek na afloop van het concert, toen iedereen massaal het Nijmegen House verliet.

Rest mij te zeggen dat de classic disco aan het eind, op Plein ’44, erg vermakelijk was.

Hetehit

In mijn zoektocht naar een fatsoenlijke hetehit deze zomer, deze keer een waarschijnlijkere kandidaat. Gabriella Cilmi is een zestienjarig meisje uit Australië. Daarmee is ze meteen niet de zoveelste in een reeks vrouwelijke talentjes uit Engeland. Maar net als haar Britse equivalenten heeft ze een bijzonder goede (eigenaardige) stem. In de clip Sweet About Me zien we haar op half sadistisch, half schattige wijze mannen van bijna twee keer haar leeftijd om haar vinger winden. Daarbij moet wel aangetekend worden dat alle mannen zich in een nogal oncomfortabele positie bevinden. Het zat er al een maandje of wat aan te komen, dat dit nummer een hit ging worden, maar nu is de rise in de hitlijsten dan echt begonnen (ze stuitert de top 50 binnen deze week). Het is dan ook een erg catchy nummer met gratis slow burn factor. Enfin, de clip:

If there’s lessons to be learned
I’d rather get my jamming words
In first, so

When your playing with desire
Don’t come running to my place
When it burns like fire, boy

Sweet about me
No, nothing’s sweet about me, yeah

Ideale voorwaarden voor een studierijke week.

En toch gaat het langzamer dan ooit… Aargh.

Aqualung | Phil Collins | Nick Drake | Genesis | I Am Kloot | Kings of Convenience | Tom McRae | Turin Brakes

Aqualung – Still Life (2003)

Aqualing - Still Life

A) De Voorgeschiedenis

François Boulangé heet eigenlijk Frans Bakker en Aqualung heet eigenlijk Matt Hales. Deze Brit wordt geboren als zoon van een platenhandelaar en probeert al op jonge leeftijd professioneel muzikant te worden. Al op zestienjarige leeftijd krijgt hij een beurs toegewezen om muziek aan het Winchester College te gaan studeren, en jawel, op zeventienjarige leeftijd was daar de eerste symfonie (Life Cycle) die vervolgens werd uitgevoerd door een orkest bestaande uit zo’n 60 spelers. Niet gek.

Maar Matt wil ook best popmuziek maken en als tiener vormt hij al zijn eerste band. De groep brengt uiteindelijk onder de naam Mecano Pig haar titelloze debuut uit en valt vervolgens uit elkaar. Als Matt aan London University muziek gaat studeren, vormt hij een band met zijn broer Ben (Hales). Ze noemen zichzelf RUTH, maar hebben bitter weinig succes (een album en enkele singles maken commercieel gezien geen indruk). Na een naamsverandering, The 45s, weten ze een platencontract bij Mercury te scoren, maar deze staakt na 2 singles de ondersteuning. Ben en Matt besluiten ieder hun eigen weg te gaan.

After various notverysuccessful bands and record deals I started Aqualung in 2002. I wanted to make grownup music. Write songs about this curious world that would be truthful, articulate, candid, poetic, sometimes beautiful and occasionally a bit strange. I also wanted to not be in a band anymore.
(Bron)

Wanneer Matt een rondje maakt langs alle mensen die hem ooit geld betaalden voor het gebruik van zijn muziek, komt hij bij een Londens reclamebureau met een probleem uit. De New Beetle moest in Engeland onder de aandacht worden gebracht. Er waren al bijzonder mooie beelden, de wereld gefilmd vanuit de auto, met aan het eind in de reflectie van een winkelruit dan eindelijk de buitenkant van de auto. Dan ziet de wereld om welke auto het gaat. Maar die reclame ging alleen werken met de juiste muziek. Die hadden ze nog niet. Matt wel: die had net een nieuwe demo af. Strange and Beautiful wordt de soundtrack van de New Beetle reclame (die ik helaas niet op internet kan vinden). Het gevolg is een hype. Iedereen vraagt zich af wie die fantastische muziek maakt. Ineens wordt Matt platgebeld door platenmaatschappijen en niet veel later stuitert Strange and Beautiful (I’ll Put A Spell On You) (video) de top 10 van de Engelste hitlijst binnen. Het titelloze debuutalbum wordt binnen de kortste keren goud. Eind 2003 komt dan ‘het moeilijke tweede album’… Still Life.

B) De Introductie

Ik leerde Aqualung kennen door mijn introductie met Turin Brakes. Eind 2002, rond het uitkomen van het solodebuut van Matt, opent ook het Turin Brakes forum haar deuren. Begin 2003 gaf Aqualung gratis CD’s weg aan mensen die lid werden van de mailinglist. Nu woonde ik niet in Engeland, dus ik had er niet zoveel aan, maar ik was toch nieuwsgierig. Uiteraard hoorde ik Strange & Beautiful (I’ll Put A Spell On You) als eerste nummer en toen was ik wel zo’n beetje verkocht. Maar de CD was niet in Nederland te koop. En dus moest ik genoegen nemen met gedownloadde MP3′s.

Eind 2003 ontdekten Mischa en ik echter de voordelen van kopen in Engeland (goedkoper, gave singles met nieuwe liedjes en een groot scala van gave artiesten die hier de winkels niet haalden) ontdekt. Met een ingenieus schema waarbij ik een CD kreeg met liedjes op zijn aankopen en hij een CD met mijn aankopen, bespaarden we bovendien geld (ofzoiets). Begin december 2003 kochten we een reeks muzikale hoogtepunten waar wij toen u tegen zeiden. In dat rijtje hoogtepunten zat ook, u raadt het al… Still Life.

C) Het Album

Het album zat algauw vast in de CD-speler. Aqualung was even mijn meestgedraaide band. Opener Brighter Than Sunshine was verrassend vrolijk en oningetogen. Zing het uit, lang leve de liefde! Die euforie werd echter meteen de kop ingeslagen met het woedende/wanhopige Left Behind. Na deze twee uitspattingen keert echter de rust weder. Weliswaar zonder de hypnotiserende beat van de doorbraak, is You Turn Me Around weer een ‘normaal’ Aqualung lied: low tot midtempo, vooral piano, van klein naar iets groter en dan terug klein. Het mooie liedje lijdt echter wel onder het feit dat het zich niet goed weet te onderscheiden van de rest van de Aqualung catalogus tot dan toe. Easier To Lie is wat dat betreft een beter nummer, een liedje over vluchtgedrag waarin ik nu sporen zie van het latere Aqualung. Typisch is dat Matt dit nummer samen met zijn vrouw, Kim Oliver, heeft geschreven (net als veel andere nummers op de drie platen). Mocht dit nummer gebaseerd zijn op Matts eigen ervaringen, dan hebben de twee in ieder geval een goede relatietherapeut.

Na deze eerste vier nummers volgt het bewijs waarom ik Matt Hales soms de Thomas Dybdahl van het Britse eiland noem. Het verschil tussen de twee songwriters ligt hem in de implosies in het werk van Dybdahl, terwijl Matt vaak de verleiding niet kan weerstaan naar een explosie toe te werken. Maar in Another Little Hole In My Heart, 7 Keys en Extra Ordinary Thing is Hales op sommige momenten bijna net zo slaapverwekkend ingetogen als Dybdahl (en dat bedoel ik op een positieve manier!). Als je goed luistert hoor je namelijk ook op de ingetogen moment een oase aan mooie geluiden. ‘Why not believe in something? Something’s got to be better than nothing‘ zingt Hales in Extra Ordinary Thing, daarmee de liefde voor een vreemde goedpratend.

In Breaking My Heart Again horen we eindelijk een drumcomputer. Duidelijk opgezet als single, met couplet, prechorus en een opliftend refrein zoals we dat van Keane niet veel later ook zouden horen. Maar dan met een extreem depressieve tekst. Ook van Take Me Home word je niet vrolijk. Een intro van meer dan een minuut waarin vooral de stilte overheerst, om daarna te zingen over dezelfde gemaakte fouten, dezelfde doodlopende straten en dezelfde onzekerheid als de dag ervoor. Daarna volgt de voor Aqualung bijna typische overgave aan de ander: ‘there’s nothing in this world I need you to do, just hold me in your arms, I feel so cold, there are dark clouds gathering, won’t you take me home?’

De cd sluit af met Good Goodnight, over het tot rust proberen te komen aan het eind van de dag. Wellicht een positieve afsluiter van de CD, maar door de beperkte instrumentatie ademt het dezelfde sfeer als voorganger Take Me Home en echt vrolijk zet je de CD dus niet af. Maar wellicht werd uit deze paragraaf duidelijk dat je daar ook niet op hoefde te rekenen.

D) De Singles

Brighter Than Sunshine (oktober 2003) (video)
Haalde de UK top 40 nét (#37). Op zijn zachtst gezegd: een teleurstellend resultaat voor de man van de Volkswagen reclame. Het resultaat beloofde weinig goeds voor het album. Lag het aan het liedje of lag het aan de promotie? Feit is dat het nummer goed in het gehoor ligt… Het lijkt eerder een geval van verkeerde tijd, verkeerde plaats (= vooruitwijzing).

Easier To Lie (maart 2004) (video)
Ruim een half jaar na het album kwam de tweede single: deze deed het niet veel beter dan de eerste single, ondanks een competitie waarbij muziekliefhebbers zich konden uitleven met pen, papier, kwast of muis, om iets kunstachtigs te maken met de woorden Easier To Lie. Wat betreft de cover art werd ook voor een andere insteek gekozen (zie de aankleding). Het mocht allemaal niet baten en de plaat bleef op #60 steken.

E) De Aankleding

De titel van de plaat doet geen bruisend leven vermoeden en dit gaat ook op voor de cover art. Matt draagt een hele dikke laag make up en daar is nog extra gloss aan toegevoegd met Photoshop. Het gevolg is dat onze Matt eruit ziet als een pop (klik op de cover van Brighter Than Sunshine voor een vergroting van de single voorkant, die in dezelfde stijl is als het album).

Toen het album niet zo lekker verkocht, haalde de platenmaatschappij grover geschut uit de kast. Dat glossy artwork kon ook eigenlijk niet. Dat was veel te eng. Dus werd het album opnieuw uitgebracht, nu met een andere voorkant:

Still Life (alternatief)

Weg is de bril, weg is de make up. In deze stijl werd ook meteen de video voor Easier To Lie opgenomen en een reclame voor het album (een bewegende versie van de albumcover, in feite, met als gevolg dat Matt op zijn website de hoop uitsprak dat mensen nu niet naar een drogist zouden rennen om Still Life, the new fragrance by Aqualung aan te schaffen). De toegankelijkere stijl moest een groter publiek overhalen het album aan te schaffen, maar het mocht allemaal niet baten.

F) De Receptie

Wellicht heb ik al een paar hints laten vallen, maar het album werd dus geen groot succes. Om niet te zeggen dat het flopte. Matt werd geen wereldberoemde Brit, maar kon wel met redelijk succes touren (één keer solo met zijn broer, vervolgens met een volledige band). Het commercieel succes was beperkt, maar de kritieken waren lovend. Britse krant The Times noemt het album in de eindlijstjes van het jaar 2003 en schrijft Like his debut album, this one is a stunning collection of mostly fragile, piano-backed ballads that reels you in and chills you out [link], eraan toevoegend dat het niet meer uitmaakt of de plaat het wel of niet beter gaat doen. Maar de harde realiteit is natuurlijk anders. Want zonder commercieel succes is het moeilijk te overleven in de muziekindustrie.

G) Het vervolg

Na de commerciële teleurstelling Still Life zat Matt weer thuis. Maar, en trek hier lering uit beginnende artiesten, hij zat daar niet extreem oncomfortabel: hij zat namelijk op de rechten van zijn eigen muziek. Tijdens de Strange & Beautiful hype had hij namelijk het hoofd koel gehouden en zijn muziek uitgeleend aan platenmaatschappij B-Unique en dus NIET de rechten verkocht. En dus kon Matt doen wat hij eigenlijk al veel eerder had moeten doen: samenwerken met DJ Tiësto.

Jawel, ik maak geen geintje. Oké, ik maak een beetje een geintje, maar niet helemaal… Het volgende teken van leven van Matt is namelijk wel degelijk een samenwerking met onze Thijs. De track, UR, is zowaar om aan te horen (ik ben geneigd Matt hiervoor de credits te geven en niet zo zeer Tiësto). Hoe Thijs op het idee kwam met de Brit samen te werken is mij volkomen onduidelijk, maar het resultaat mag er zijn (check hier overigens de remix van Junkie XL).

En nu terug naar het verhaal: gedurende zijn hele Aqualungcarrière krijgt Matt Hales namelijk al belangstellende telefoontjes uit Amerika. En nu hij in Engeland verder vrij weinig te doen heeft, besluit hij de gok te wagen. Het gevolg: een compilatiealbum getiteld Strange & Beautiful, met nummers van de eerste twee albums, uitgebracht door Columbia. En zowaar: het slaat aan. Brighter Than Sunshine (Amerikaanse video) wordt een hit van heb ik jou daar (voor Engelse maatstaven), mede dankzij strategische positionering in de film A Lot Like Love. Aqualung verkeert in de Amerikaanse muziekhemel (met fans als R.E.M. en diverse invloedrijke DJ’s). 

Zijn derde album Memory Man verschijnt in maart 2007. Het album bevat meer rockinvloeden, maar schuwt de intieme, ingetogen kanten toch niet helemaal. Het is een zelfverzekerder album dan Still Life. In Amerika wordt gekozen voor single Pressure Suit, in Engeland komt enkele maanden later een 7″ singletje met Cinderella uit. Als in de zomer het album dan eindelijk ook in Engeland wordt uitgebracht, krijgt Matt wederom van zijn label te horen dat ze niet meer met hem verder willen. Ondanks het succes in Amerika, ondanks de niet onaardige verkoop van Memory Man (hoewel het, eerlijk is eerlijk, geen kaskraker blijkt):

So, about 3 days after Memory Man (Memory Nan) was finally released in the UK and Europe we were dropped by our record label. Not accidentally dropped like a vicar’s tea cup, but hurriedly, urgently dropped like a hot potato with a poo-covered plaguebomb in it.

Voorlopig doet Hales het nu rustig aan. Vorige maand verscheen een album van de band KaiserCartel geproduceerd door Matt (de hand van Hales is hierin overigens duidelijk terug te horen) en neemt hij nummers akoestisch op:

After mixing their album (mixing hurt my brain) I turned my attention to the mighty ‘lung. I decided to celebrate my independence by recording a selection of lungsongs from the 3 records in an all-new twinkly acoustic style. Me and Ben (brother, younger, hairier, big hands) and Dave (over-talented, sweetfaced, hairy, medium hands rising to large by late afternoon if bongo-d) are doing it. So far it sounds rather lovely. Maybe next time I’ll let you hear some… If any of you have any great titles for an album of acoustic reworkings I’d be interested to hear them. Otherwise it’ll probably be called ‘ACOUSTICON 4: SOUND BEYOND SOUND’.
Help me.
(Bron)

Ik heb goede hoop dat Matt Hales later dit jaar van zich zal horen. Al leert de ervaring dat we de volumeknop dan eerst vol moeten opendraaien.

H) De Herinnering

Het pakketje met CD’s gekocht via de website van de HMV in Engeland, kwam aan laat in december. Net voor de kerst. Ik weet het nog, want die avond hadden we surprises. Mijn vrienden en ik waren altijd heel laat met surprises, omdat het rond Sinterklaas te druk was. De kerstboom stond dan ook al op. De surprises waren bij mij thuis en dus konden we meteen genieten van de muziek van Aqualung (diegenen die het konden waarderen dan). Op de een of andere manier weet ik niet meer wat voor surprise ik die dag heb gegeven of gekregen, maar weet ik wel nog dat er die dag twee pakketjes kwamen (de eerder genoemde en een videoband uit Italië met hoogtepunten van Turin Brakes). Het meest levendig zie ik nog voor me hoe ik bij de CD-speler sta om de CD erin te stoppen. Het was een mooie avond, toch herinner ik mij slechts deze details.

Jij (v): toetst een random mobiel nummer in (mijn) en vindt het ‘lachen’ om samen met je vriendinnen in een afgeschermde telefoon te hijgen.

Ik: mis net het cruciale moment van de film en ben helemaal uit de stemming.

Jij: hebt vast nog een leuke avond, want je kon je lach al nauwelijks inhouden voordat ik ophing.

Ha.

Ha.

Ha.

Ik daag je uit om nog een keer te bellen.

Coldplay – Viva La Vida

De vierde van Coldplay is er eindelijk. Van X&Y was ik niet bepaald onder de indruk, maar toch lukte het de marketingmachine van EMI om de plaat zo te hypen dat de verwachtingen (bij mij) nog veel hoger waren dan in 2005. Viva La Vida or Death and all his Friends moet de verandering zijn voor de band. Maar de plaat moet vooral ook de definitieve bevestiging van Coldplay als goede superband zijn. Het huren van producer Brian Eno was in ieder geval een meesterzet. Op de een of andere manier klinkt de plaat daardoor juist minder U2 dan zijn voorganger. Eno opent alle schuiven, met als gevolg een veel interessanter geluid dan op X&Y. Wellicht ligt de verandering op deze plaat dan ook vooral bij de producer. Maar is dat een zwakte van de band? Ik denk het niet. Het is juist goed dat een band met verschillende producers werkt om de verschillende uitersten van het muzikale spectrum te ontdekken. Dat vind ik geen zwaktebod.

Now the sky could be blue, I don’t mind, without you it’s a waste of time | ‘Strawberry String’

Als we gaan graven in de dikke productielaag vinden we een aantal mooie liedjes die soms heel Coldplay zijn en soms wat minder. Hoogtepunten zijn Strawberry Swing (een heel lief liedje met apart geluid), 42 (van spooky pop tot stevige rock en weer terug in krap 4 minuten), de titeltrack Viva la Vida (koor, kerkklokken en toch niet bombastisch) en Reign Of Love (klein liedje, verstopt achter Lovers In Japan). Sterk punt van de plaat is dat de nummers de tijd krijgen om op te bouwen (en dat Coldplay dat niet op de standaardmanier doet). De plaat is daarmee in ieder geval heel interessant. Je moet nog steeds van Coldplay houden om deze plaat gaaf te vinden, maar als dat niet het geval was geweest, dan zou ik me pas écht zorgen gaan maken.
drie uit vijf

Amy MacDonald- This Is The Life

Het moge duidelijk zijn. Het meisje uit Schotland doet het goed in de hitlijsten. Maar kan ze ook een album volschrijven? Ach… Niet alles klinkt even origineel, maar ze heeft het in ieder geval helemaal zelf gedaan (waar veel andere vrouwelijke zangeressen hulp inroepen). Zo krijg je een CD die lekker in het gehoor ligt, maar waar je vooral niet veel meer van moet verwachten.

And they’ll meet one day, far away, And say ‘I wish I knew you, I wish I knew you before’| Mr. Rock ‘n Roll

Ik denk zelfs dat je de CD op een gegeven moment zat wordt. De hele tijd dat snelle gitaarritme met sus2/3/4 akkoorden en dan die typische stem van Amy. Ze zingt dan over beroemd zijn of over de leegheid van het bestaan. Na een middagje luisteren is het tijd voor iets anders. Maar het voordeel is dat ik de CD een week later weer opzet en er met net zoveel plezier naar luistert als de week ervoor.

De CD staat vol met hitpotentie: This Is The Life, Mr. Rock & Roll, Poison Prince, Footballer’s Wife en A Wish For Something More. Allemaal kunnen ze zo de hitlijsten in. Wat dat betreft is de vergelijking met The Kooks snel gemaakt. Soms is het allemaal zo cliché, zo standaard, dat ik door wil skippen. Maar dat doe ik dan niet. Want het zijn allemaal leuke, normale liedjes. Als Amy de geschiedenisboeken in wil gaan als legendarische singersongwriter, dan moet ze nog iets gaan doen aan haar schrijfskills (maar ze is nog jong). Maar deze zomer zal ze in ieder geval niet worden vergeten.
drie uit vijf

Jason Mraz – We Sing, We Dance, We Steal Things

Jaja, daar is ie dan, de nieuwe Mraz. Nog een zomerse plaat… Het lijkt wel zomer! Oh wacht… In ieder geval hebben we er met zijn allen lang opgewacht (we doen in ieder geval net alsof we hem allemaal al kenden). En onze Jason heeft een heuse ontwikkeling doorgemaakt sinds Mr. A-Z. Meer (en duurdere) blazers (bijvoorbeeld op Butterfly) en meer variatie qua geluid (vergelijk Live High en Make It Mine).

Are there details in the fabric, are there things that make you panic? Are your thoughts result of static cling? | ‘Details In The Fabric’

Jason Mraz heeft bovendien vrienden. Zo vinden we op deze plaat een nummer met Colbie ‘Cots’ Caillat en eentje met James Morrison. Het eerste nummer is Lucky en hoewel het zeker catchy is, is het ook net iets te zoetsappig. Dat heb ik wel vaker bij Jason, dat ik te depressief ben voor zijn liedjes, maar pure aanmaaklimonadesiroop is niets bij dit nummer. Neen, doe mij dan maar Details In The Fabric. James Morrisons (zelfde initialen als Jason Mraz, toeval?) stem is perfect voor een depressief hoopgevend nummer. Als ik mocht kiezen (en dat mag ik hier): het verrassende hoogtepunt op de CD.

Minder geslaagde nummers zijn Coyotes (heel erg commercieel geproduceerd – dit is net een tikje té) en The Dynamo Of Volition. Qua stil is dit laatste nummer een typisch Mraz rapliedje, maar het gaat me allemaal iets te snel. Daar staan dan weer erg leuke liedjes als Make It Mine (met heuse Phil Collins stijl blaaspartij) en het mooie Love For A Child, met een wonderschoon refrein. En natuurlijk, natuurlijk, staat I’m Yours er ook op. En hoewel de akoestische versie van Live High nog veel mooier is, mag deze versie er ook zijn. Deze CD ga ik nog veel luisteren in de zomer.
vier uit vijf

Mischa kwam maandag terug van een jaar in Zweden en hij bracht ook nog eens een heel leuk verjaardagscadeau mee. Somewhere Over The Rainbow gaat al best aardig, maar er wacht nog veel meer op me, waaronder mijn eigen Ukulele song. I will now master great classics like ‘Happy Birthday, Dear Friend Lisa’, ‘Somewhere Over The Rainbow / What a Wonderful World’ and ofcourse my own ukulele song. In a Ukulele version I mean.